45 εκατομμύρια πρόσφυγες κάνουν τον πλανήτη μας να γέρνει

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων, στις 20 Ιουνίου, αναδεικνύουμε τις ιστορίες Σύρων γιατρών και προσφύγων που εργάζονται με τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα στο Ιράκ, τη συνεισφορά και τις θυσίες τους.

«Θεραπεία είναι οι λέξεις»

Δρ Μοχάμεντ Σελίμ γενικός χειρουργός

Οταν ξεκίνησε η σύγκρουση στην αγροτική περιοχή του Χαλεπίου, ο Μοχάμεντ και η κλινική του βρέθηκαν εν μέσω της μάχης. «Η κλινική μου βρισκόταν στην περιοχή τριών στρατηγικών θέσεων, που αποτελούσαν αντικείμενο διεκδίκησης από διαφορετικές ομάδες. Είχα εγκλωβιστεί για οκτώ μήνες, χωρίς να μπορώ να αφήσω την κλινική μου για το Χαλέπι ή για οπουδήποτε αλλού, ενώ παντού υπήρχαν ελεύθεροι σκοπευτές. Οταν η περιοχή Αλ Σαφίρα δέχτηκε επίθεση με βόμβες, οι δρόμοι γέμισαν ανθρώπινα μέλη και αίμα. Επρεπε να δουλεύω μέσα στη νύχτα». Ο Μοχάμεντ αποφάσισε να φύγει τον Ιανουάριο του 2014, καθώς η απειλή για απαγωγή γινόταν ολοένα και μεγαλύτερη. Και άλλη μια φορά έφυγε ακριβώς την κατάλληλη στιγμή. «Το πρωί, αφότου έφυγα, βόμβες έπεσαν στο νοσοκομείο εκστρατείας. Καταστράφηκε ολοσχερώς. Τα φάρμακα που υπήρχαν εκεί ήταν αρκετά για να εξοπλίσουν ένα ολόκληρο νοσοκομείο».

Μετά την εγκατάστασή του στο στρατόπεδο προσφύγων Νταρασακράν, ο Μοχάμεντ αγωνιζόταν να συνεχίσει την άσκηση του επαγγέλματος του γιατρού. Εργάστηκε ως ελαιοχρωματιστής για δύο εβδομάδες στο στρατόπεδο. Μια μέρα, καθώς περπατούσε στον καταυλισμό απογοητευμένος, τα πράγματα άλλαξαν. «Είχα χάσει κάθε ελπίδα. Σκεφτόμουν την επόμενη δουλειά μου, όταν κατά τύχη συνάντησα κάποιον από το προσωπικό των Γιατρών Χωρίς Σύνορα. Μου είπαν ότι υπάρχει μία θέση στον καταυλισμό Καγαργκόσκ και ότι θα μπορούσα να υποβάλω αίτηση. Είχα ακούσει για τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα στο παρελθόν και είχα ονειρευτεί να εργαστώ μαζί τους».

Επειτα από μια γραπτή δοκιμασία και τη συνέντευξη, ο Μοχάμεντ άρχισε να εργάζεται ως γενικός γιατρός των Γιατρών Χωρίς Σύνορα στον καταυλισμό Καγαργκόσκ. «Η δουλειά είναι ικανοποιητική. Οι άνθρωποι εδώ είναι ευχαριστημένοι με τις υπηρεσίες μας, εκτιμούν ιδιαίτερα ότι μοιραζόμαστε την ίδια γλώσσα και διάλεκτο. Γνωρίζω τον πόνο τους και τον τρόπο σκέψης τους. Μερικές φορές η μόνη θεραπεία που χρειάζεται είναι οι κατάλληλες λέξεις, όχι τα φάρμακα».

Ο Μοχάμεντ εξακολουθεί να ζει στον καταυλισμό Νταρασακράν, μετακινούμενος καθημερινά στον καταυλισμό Καγαργκόσκ, δέκα χιλιόμετρα μακριά.

«Ακούω ιστορίες πόνου»

Δρ Μέντια Ρασίντ παθολόγος, 28 ετών

Εχοντας αποφοιτήσει από το Πανεπιστήμιο της Δαμασκού το 2009, η Μέντια ήταν στο τέταρτο έτος της ειδικότητας στην αιματολογία, όταν αναγκάστηκε να σταματήσει και να φύγει από τη χώρα. Η οικογένεια της Μέντια είχε ήδη εγκαταλείψει τη Δαμασκό, ενώ εκείνη έμεινε πίσω, αποφασισμένη να ολοκληρώσει την εκπαίδευσή της. Ωστόσο η οικογένειά της την έπεισε ότι υπήρχε βάσιμος κίνδυνος για τη ζωή και την ασφάλειά της αν παρέμενε, και έτσι αποφάσισε να φύγει για το Ερμπίλ τον Ιούνιο του 2013. Επειτα από αναζήτηση δουλειάς για έξι μήνες, η Μέντια ξεκίνησε να εργάζεται για τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα ως γενικός γιατρός, για πρώτη φορά στον καταυλισμό Καγαργκόσκ και στη συνέχεια στον καταυλισμό Νταρασακράν, όπου βλέπει περίπου 50 ασθενείς την ημέρα.

«Ως Σύρα γιατρός που εργάζεται σε προσφυγικό καταυλισμό με Σύρους, η σχέση με τους ασθενείς μου δεν περιορίζεται στο να είμαι απλά ένας γιατρός. Μερικοί ασθενείς θέλουν μόνο να μιλήσουν. Ακούω ιστορίες πόνου και τον αισθάνομαι η ίδια, ιδίως εκείνων που έχουν διαφύγει τον πόλεμο από την αγροτική Δαμασκό και το Χαλέπι. Μία από τις ιστορίες που με επηρέασε περισσότερο ήταν μιας Σύρας γυναίκας που έχασε το σύζυγό της ύστερα από βαρύ βομβαρδισμό στο Χαλέπι, και δεν είχε την ευκαιρία να τον αποχαιρετήσει ή να τον θάψει πριν αναγκαστεί να εγκαταλείψει την περιοχή. Πριν από τις συγκρούσεις, που ξέσπασαν το 2011, είχα ακούσει πολλά για τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα. Θυμάμαι όταν ήμουν στο σχολείο με τους φίλους μου, είχαμε ονειρευτεί να εργαζόμαστε για τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα στην Αφρική μετά την αποφοίτησή μας για να γνωρίσουμε τον κόσμο».

Απελπιστικά λειψό το διεθνές σύστημα αρωγής

Κάθε λεπτό που περνά, τρεις άνθρωποι από τη Συρία εγκαταλείπουν τις εστίες τους για να σωθούν, ανεβάζοντας τον αριθμό των Σύρων προσφύγων στα 2,5 εκατομμύρια από την έναρξη του πολέμου. Μεταξύ 10.000 και 15.000 ανθρώπων φεύγουν κάθε μέρα από το Νότιο Σουδάν για να σωθούν από τις εμφύλιες συγκρούσεις. 22.000 πρόσφυγες από την Κεντροαφρικανική Δημοκρατία έχουν καταφύγει στο Καμερούν από τις αρχές του έτους.

Σε περισσότερα από 45 εκατομμύρια υπολογίζονται οι συνάνθρωποί μας που έχουν εκτοπιστεί βίαια από τις εστίες τους -σε 15 εκατομμύρια αυτοί που έχουν βρει καταφύγιο σε άλλη χώρα.

Η Μαριέτα Προβοπούλου, γενική διευθύντρια του Ελληνικού Τμήματος των Γιατρών Χωρίς Σύνορα, που έχει βρεθεί σε πολλούς καταυλισμούς προσφύγων συχνά στα πιο αφιλόξενα μέρη, μοιράζεται με την «Κ.Ε.» τις εμπειρίες της, δηλώνοντας ξεκάθαρα ότι η επιβίωση και η αξιοπρεπής διαβίωση των προσφύγων βρίσκεται και στα δικά μας χέρια.

* Μιλήστε μας για την καθημερινότητα των προσφύγων.

– Στον καταυλισμό για Αφγανούς πρόσφυγες στην Κουέτα του Πακιστάν, σε καταυλισμούς για Σομαλούς πρόσφυγες στην Αιθιοπία, στο Μαλάουι… Η καθημερινότητα για τους πρόσφυγες είναι πολύ σκληρή. Αφιλόξενο περιβάλλον, ακραίες θερμοκρασίες, έλλειψη σε νερό, τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης, ανεπάρκεια σε ιατρικές υπηρεσίες και ψυχοκοινωνική υποστήριξη. Επιπλέον, οι άνθρωποι αυτοί έχουν να αντιμετωπίσουν τον ξεριζωμό, την απώλεια αγαπημένων προσώπων, την ανασφάλεια και την αβεβαιότητα για το μέλλον.

* Γιατί δεν επαρκεί το διεθνές σύστημα προστασίας και αρωγής για τους πρόσφυγες;

– Το διεθνές σύστημα προστασίας και βοήθειας για τους πρόσφυγες συχνά δεν επαρκεί, καθότι οι ανάγκες είναι πολύ μεγάλες. Οι κοινωνίες που βρίσκονται κοντά στους πρόσφυγες, κατά κανόνα σε φτωχές χώρες του κόσμου, δείχνουν αλληλεγγύη αλλά και τα δικά τους μέσα είναι συχνά πενιχρά. Γι’ αυτό είναι απαραίτητη η βοήθεια, ακόμα και η ελάχιστη, από όλους εμάς που έχουμε την τύχη να ζούμε ασφαλείς, κάτω από μία στέγη, με τους αγαπημένους μας ανθρώπους. Πολλοί από αυτούς τους ανθρώπους, ανάμεσά τους πολλά παιδιά, βασίζονται στη βοήθειά μας για να επιζήσουν, καθώς έχουν χάσει τα πάντα.

Καλούμε τον κόσμο να ενισχύσει τις δράσεις των Γιατρών Χωρίς Σύνορα για τους πρόσφυγες για να συνεχίσουμε να είμαστε στο πλευρό τους.

**Μάθετε με ποιον τρόπο μπορείτε να βοηθήσετε, καλώντας τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα στο 210 5 200 500.

Πηγή: enet.gr