Ο Κατσουράνης ως… εξιλαστήριο θύμα

Εκείνο που ενοχλεί, είναι η… απαξίωση που υπάρχει σε τούτη τη χώρα σε πρόσωπα και ομάδες με την πρώτη στραβή.

Κατέβαλα μεγάλη προσπάθεια είναι η αλήθεια τις προηγούμενες μέρες,  να εντοπίσω τους λόγους για τους οποίους η Ελλάδα δεν κατάφερε να περάσει με τρεις νίκες τον όμιλο της στον Μουντιάλ. Ούτως η άλλως, η ομάδα μας είχε κάνει… πολλές νίκες σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου στο παρελθόν και ήταν εξ ορισμού πολύ ανώτερη από Κολομβία, Ιαπωνία και Ακτή Ελεφαντοστού, που βρέθηκαν στο δρόμο της!

Τελικά, μετά τη νίκη επί της Ακτής Ελεφαντοστού, βρήκα την απάντηση. Ο λόγος ήταν ένας και μοναδικός… Ο εξής: Κώστας Κατσουράνης! Αστειεύομαι προφανώς…
Το δυστύχημα είναι ότι υπάρχουν άνθρωποι, που το πιστεύουν και κάποιοι εξ αυτών είχαν την φαεινή ιδέα να φτιάξουν σελίδα στο facebook, για τη μη συμμετοχή του στο παιχνίδι με την Κόστα Ρίκα. Αφού δεν μας… έκατσε ο αποκλεισμός και πρέπει κάπου –ως γνήσιοι Έλληνες- να τα… χώσουμε, βρήκαμε τον Κατσουράνη.

Δεν προσπαθώ να τον υπερασπιστώ. Δεν είναι κολλητός μου, τον γνωρίζω από το πέρασμα του στην ΑΕΚ (έτυχε να συνεργαστούμε για ένα διάστημα), αλλά ως εκεί. Και δεν με απασχολεί αν θα παίξει ή όχι με την Κόστα Ρίκα. Αυτό θα το αποφασίσει ο Σάντος. Εκείνο που με ενοχλεί, είναι η… απαξίωση που υπάρχει σε αυτή τη χώρα σε πρόσωπα και ομάδες με την πρώτη στραβή.

Συμφωνώ ότι ο Κατσουράνης, δεν είναι ίδιος παίκτης με τον Κατσουράνη προ  5 ή 10 ετών. Θα ήταν αφύσικο. Δεν υπάρχει βιονικός ποδοσφαιριστής. Tα χρόνια περνούν και τα πόδια «βαραίνουν», αλλά αν έχεις ποιότητα μπορείς να αντεπεξέλθεις, επιστρατεύοντας την εμπειρία σου. Ποιος μπορεί να αμφισβητήσει άλλωστε ότι πρόκειται για τον πιο ολοκληρωμένο Έλληνα ποδοσφαιριστή των τελευταίων δέκα ετών. Έχει παίξει από στόπερ, ως… επιθετικός. Και πλέον, την έλλειψη ταχύτητας μέσα στο παιχνίδι, την καλύπτει με την αδιαμφισβήτητη οξυδέρκειά του.

Συμφωνώ επίσης, ότι το μαρκάρισμα και η δεύτερη κίτρινη με την Ιαπωνία, ήταν ανόητο για παίκτη του επιπέδου και της εμπειρίας του. Ήταν όμως η πρώτη του αποβολή, με την Εθνική μας ομάδα. Σε όλους θα υπάρξει μια κακιά στιγμή. Ευτυχώς δεν μας στοίχισε.

Από την άλλη, είναι σίγουρα άδικο για έναν ποδοσφαιριστή που ήταν «παρών» σε όλες τις μεγάλες στιγμές της Εθνικής μας τα τελευταία δέκα και πλέον χρόνια και που έχει πετύχει σπουδαία πράγματα με τη «γαλανόλευκη», να έχει αυτή την αντιμετώπιση.

Όταν αποφασίσουμε να αποβάλλουμε τα… τοξικά συλλογικά πάθη από τις Εθνικές μας ομάδες (σε όλα τα σπορ) και στηρίζουμε τους παίκτες μας, ανεξαρτήτως σε ποιο σύλλογο αγωνίζονται -όταν μάλιστα μας έχουν προσφέρει τόσες πολλές χαρές-, θα έχουμε κάνει ένα βήμα προς τα εμπρός.