Παυλής: «Θα με βαραίνει για πάντα ο υποβιβασμός»

Ο Παυλής μίλησε για το πρόβλημα υγείας του αλλά και για τη μεγάλη του αγάπη την ΑΕΚ.

Ο Μιχάλης Παυλής σε συνέντευξη που παραχώρησε στο contra.gr μίλησε για το πρόβλημα υγείας του,τον τρόπο που έφυγε από την ΑΕΚ επί εποχής Αδαμίδη αλλά και για την καψούρα του για το Δικέφαλο.

Αναλυτικά η συνέντευξη του:

«Οποιοδήποτε πρόβλημα αντιμετωπίζεις πρέπει να βγαίνεις δυνατός. Εγώ νομίζω πως όταν ενημερώθηκα για το πρόβλημα υγείας που αντιμετωπίζω, προσπάθησα να μην το βάλω μέσα μου. Να μη ζήσω μαζί του. Να το αγνοήσω κατά κάποιο τρόπο και να συνεχίσω τη ζωή μου κανονικά. Απλά η τελευταία φορά ήταν η πιο δραματική. Κουράστηκα. Ένιωθα πως τελικά αυτό το πράγμα δεν νικιέται τόσο εύκολα. Δεν θεωρώ ότι έχασα από αυτό. Μέχρι εκεί άντεξα το κομμάτι της πίεσης και αποφάσισα να συνεχίσω τη ζωή μου χωρίς αυτή. Ούτως ή άλλως από τη στιγμή που δεν μπορούσα να προσφέρω αυτά που ήθελα και απαιτεί η ΑΕΚ, δεν είχε πια σημασία για μένα να παίξω ποδόσφαιρο.

Στην αρχή δεν ήθελα να γνωστοποιηθεί αυτό που έχω. Ένιωθα άσχημα γιατί δεν ήθελα να αντιλαμβάνομαι ότι με λυπούνται. Θα άντεχα τα πάντα εκτός από το να άκουγα στο δρόμο ή σε μία ομάδα που θα πήγαινα όταν η ΑΕΚ με άφησε ελεύθερο, ατάκες του τύπου, κοίτα το κακόμοιρο το παιδί.»

Επί εποχής Σταύρου Αδαμίδη ο Παυλής ενημερώθηκε ότι δεν υπολογίζεται στην ΑΕΚ λόγω του προβλήματος υγείας που αντιμετωπίσει.Μάλιστα ο ίδιος χάρισε 90.000 ευρώ και ξεκίνησε να «ψάχνεται» στα ερασιτεχνικά πρωταθλήματα. Σε ό,τι αφορά αν του έμεινε κάποια πικρία από τότε είπε το εξής:

«Όχι βέβαια. ΑΕΚ δεν είναι τα πρόσωπα και οι διοικήσεις που κατά καιρούς την εκπροσωπούν και λειτουργούν με συγκεκριμένους τρόπους. Διοίκηση από διοίκηση διαφέρει. Στο σημείο αυτό θέλω να ευχαριστήσω τους κυρίους Μελισσανίδη και Μπάγεβιτς που μου έδωσαν τη δυνατότητα να συνεχίσω να ζω για το λόγο για τον οποίο …υπάρχω! Ότι έγινε τότε με τον κ. Αδαμίδη, έγινε…»

Στη συνέχεια πρόσθεσε:

«Ήταν σκληρό αυτό που έγινε γιατί σε μικρή ηλικία ένιωσα πως είμαι ευλογημένος από τον Θεο, αφού είχα ότι ήθελα. Έκανα το ποδόσφαιρο επάγγελμα και κατάφερα να φορέσω τη φανέλα της ομάδας που αγαπούσα και θα αγαπώ πάντα. Ξαφνικά ένα πρωί, ένα μούδιασμα και μια περίεργη κατάσταση μου έδειξε ότι υπάρχει φρένο σε όλο αυτό. Μέχρι που αναγκάστηκα να βάλω μια τελεία σε αυτό που κατάφερα. Ένιωσα αδικημένος από τον Θεό. Ωστόσο δεν θέλω να είμαι αχάριστος. Μια ματιά γύρω μας πρέπει να μας πείθει για να κάνουμε τον σταυρό μας, να σφίγγουμε τα δόντια και να συνεχίζουμε.»

«Θα με βαραίνει για πάντα ο υποβιβασμός. Δεν μπορώ να δεχτώ ότι το όνομά μου βρίσκεται ανάμεσα σε αυτά του ρόστερ του υποβιβασμού. Νομίζω ότι θα το έχω βάρος σε όλη μου τη ζωή. Ακόμα και η ΑΕΚ να καταφέρει να πάρει ξανά το πρωτάθλημα, γίνει μεγάλη όπως παλιά, αυτή η μαύρη σελίδα στην Ιστορία θα τη στιγματίζει πάντα. Νιώθω υπεύθυνος για αυτό, αν και με τη συνείδησή μου τα έχω καλά. Ξέρω ότι έκανα ότι δεν …μπορούσα για να αποφευχθεί όλο αυτό” λέει κάνοντας τον απολογισμό της περσινής θλιβερής χρονιάς για την ομάδα του, η οποία στιγμάτισε και τον ίδιο σε μεγάλο βαθμό.»

Είναι η αποτυχία στο πρόγραμμα;

«Όχι. Σε αυτό το θέμα δεν είναι. Είχαμε τις τύχες μιας ολόκληρης Ιστορίας και ενός ολόκληρου λαού στα χέρια μας και δεν καταφέρουμε να δικαιώσουμε αυτούς που μας εμπιστεύτηκαν αυτή τη φανέλα. Χάρη μας έκανε η ΑΕΚ. Δεν της κάναμε. Διαβάζω διάφορα για τις δυσκολίες που υπήρχαν την περσινή χρονιά. Όντως υπήρχαν. Δεν είχαμε ούτε για βενζίνη. Αν δεν υπήρχαν όμως δυσκολίες θα ήταν κανείς από εμάς στην ΑΕΚ; Όχι. Η ΑΕΚ μας εμπιστεύτηκε τη φανέλα της για να τη σώσουμε με αντάλλαγμα, στα νέα παιδιά να φανούν μέσα από αυτή τη διαδικασία και να συνεχίσουν την καριέρα τους αλλού. Δεν πιστεύω ότι η ΑΕΚ χρωστάει σε κανέναν. Αντίθετα. Όλοι της χρωστάμε. Καριέρα, δόξα, χρήματα, επιτυχία, αναγνωρισιμότητα. Τα πάντα…»

Θα μπορούσε αυτή να ήταν η άποψη ενός φανατικού οπαδού της ΑΕΚ…

«Δεν είναι θέμα φανατισμού. Είναι θέμα πραγματικότητας. Αν τα βάλει κανείς κάτω θα δει πως η περσινή ήταν μία χρονιά δύσκολη για έναν πολύ μεγάλο Σύλλογο ο οποίος εμπιστεύεται το παρόν του σε νέα παιδιά που ψάχνουν την προοπτική. Αν δεν ήταν σε μία δύσκολη στιγμή γιατί να εμπιστευτεί αυτά τα παιδιά και να μην αποκτήσει ποδοσφαιριστές εγνωσμένης αξίας για να του φέρουν τίτλους και χρήματα;»

Τι είναι η ΑΕΚ;

«Η ΑΕΚ είναι η ομάδα που μου έδωσε την ευκαιρία να φορέσω τη φανέλα της και να πραγματοποιήσω το παιδικό μου όνειρο. Είναι η ομάδα που μου έδωσε τη δυνατότητα να αλλάζω στα ίδια αποδυτήρια με τον Ριβάλντο, τον Τράι, τον Λύμπε.

Είναι η ομάδα που μου έδωσε φίλους, ίσως τους πιο κοντινούς μου ανθρώπους. Γενικά είναι το 90% της ζωής μου. Στην ουσία είναι η οικογένειά μου και η αιτία που νιώθω ότι δεν είμαι ποτέ μόνος μου στην Αθήνα, μακριά από τη βιολογική μου οικογένεια.»

Συναντάς στο δρόμο ένα παιδί που αντιμετωπίζει το ίδιο πρόβλημα υγείας με σένα. Δε λέγεται Παυλής, δεν παίζει ποδόσφαιρο. Προσπαθεί να πατήσει στα πόδια του για να αντεπεξέλθει στη δικιά του πιο απλή καθημερινότητα. Τι του λες;

«Να είναι δυνατό και να θυμάται ότι η ζωή δεν νικιέται ποτέ και από τίποτα. Πολλά παιδιά με το ίδιο πρόβλημα έχουν επικοινωνήσει μαζί μου στο παρελθόν. Αν και με στεναχωρεί το να συζητάω για αυτό γιατί μου μπαίνει υποσυνείδητα η ιδέα πως υπάρχει, προσπαθώ να τους λέω πάντα αυτό: Αφού τα κατάφερα εγώ, μπορείς να τα καταφέρεις και εσύ. Μην αφήνεις να σε καταβάλλει κανείς και τίποτα.»