Το αχρείαστο «crash test» για το θελκτικό ποδόσφαιρο της ΑΕΚ

Η ΑΕΚ μπορεί να μην «φόρτσαρε» στον αγώνα με τα Χανιά, αλλά νίκησε εύκολα τον αντίπαλο και δημιούργησε μάλιστα και αρκετές φάσεις για να διευρύνει το σκορ στο ΟΑΚΑ. Οι παίκτες απέδειξαν ότι ξεπέρασαν γρήγορα τα πολλά νεύρα της Ριζούπολης και της επεισοδιακής ισοπαλίας της προηγούμενης εβδομάδας και πλέον τα φώτα πέφτουν στο ματς με τον Ολυμπιακό.

Η «διπλή» κλήρωση με τον ΟΣΦΠ ήταν κατά την άποψή μου «αχρείαστη» για την ΑΕΚ, ειδικά στην φάση στην οποία βρίσκεται. Στο προηγούμενο άρθρο μου είχα σχολιάσει την αγωνιστική διαφορά και τις διαφορετικές απαιτήσεις που θα παρουσιαστούν στο Φάληρο και μετά το χθεσινό 4-1, περιμένω να δω τον τρόπο με τον οποίο θα προσεγγίσει ο Δέλλας το ματς με τον Ολυμπιακό. Θα παίξει το παιχνίδι της ΑΕΚ ή θα προσαρμοστεί στις ιδιαίτερες συνθήκες του Γ. Καραϊσκάκης;

Οποιαδήποτε σύγκριση με την ΑΕΚ του 2012-2013 ή την ΑΕΚ του Μανόλο Χιμένεθ που έφαγε τα 6 γκολ (!) είναι άστοχη. Η μπάλα που παίζει τώρα η ομάδα, ακόμη και τα απογεύματα όπου δυσκολεύεται, είναι 3 φορές καλύτερη και πιο θελκτική από το ποδόσφαιρο που βλέπαμε επί ημερών Χιμένεθ (δεν σχολιάζω καν την εικόνα της ΑΕΚ που υποβιβάστηκε). Μπορεί την χρονιά εκείνη να σηκώσαμε το Κύπελλο Ελλάδος, αλλά το ποδόσφαιρο που παρουσιάζαμε εκείνη την σεζόν ήταν από κακό έως μέτριο. Ναι, είχαμε παίκτες όπως τον «Λύμπε», τον «Κολοσσό» και τον αγαπημένο μας «υδραυλικό», αλλά υπήρχαν βραδιές όπου το παιχνίδι της ομάδος δεν βλεπόταν.

Και μην ξεχνάμε ότι και ο Ολυμπιακός εκείνης της χρονιάς δεν έχει καμία σχέση με τον τωρινό Ολυμπιακό. Ο ΟΣΦΠ του Βαλβέρδε μπορούσε να σε διαλύσει όταν του «καθόταν» το ματς και όταν εσύ έπαιζες με τον Μανωλά ως δεξί μπακ (!), σε αντίθεση με την τωρινή ομάδα του Πειραιά που έχει έναν πιο συντηρητικό (αλλά σε καμία περίπτωση άσχημο) τρόπο παιχνιδιού. Αν μιλούσαμε για τον Ολυμπιακό του Μίτσελ, με τις περίεργες ιδέες των πλάγιων μπακ να ανεβαίνουν μέχρι την αντίπαλη περιοχή χωρίς καμία στήριξη, ενδεχομένως να ήμουν ακόμη πιο αισιόδοξος για το αποτέλεσμα της Τετάρτης.

Με λίγα λόγια, οποιαδήποτε σύγκριση με το παρελθόν είναι άτοπη και άκυρη. Ο Τραϊανός Δέλλας έχει απέναντι του ένα (επαναλαμβάνω) αχρείαστο crash test απέναντι σε μία στρωμένη ομάδα με μεγαλύτερο μπάτζετ και μία έδρα όπου το 50-50 αποτελεί «ταμπού». Άποψή μου είναι, ότι η φράση «η ΑΕΚ δεν έχει να χάσει τίποτα» είναι λανθασμένη από την στιγμή που μιλάμε για τις συγκεκριμένες δύο ομάδες, τους συγκεκριμένους οπαδούς και τα συγκεκριμένα ΜΜΕ. Ένα καλό αποτέλεσμα, μία πρόκριση, ενδεχομένως να «καμουφλάρει» κάποιες ελλείψεις που υπάρχουν στο ρόστερ της «Ένωσης». Μία «πανωλεθρία» θα αρχίσει τους ψιθύρους που θα γίνουν «φωνές» σε μία περίοδο όπου ο προπονητής χρειάζεται χρόνο και ηρεμία για να ολοκληρώσει το έργο του. Ένα αρνητικό αποτέλεσμα μπορεί να χαλάσει το όμορφο κλίμα που υπάρχει στην ομάδα για την επίτευξη του πραγματικού στόχου: η άνοδος στην Super League.

O κόσμος «διψάει» για αυτό το ματς και αυτό φαίνεται από την κινητικότητα των εισιτηρίων και την αντιμετώπιση και των δύο πλευρών. Ίσως να φταίει η «ιδιαίτερη» ιστορία που υπάρχει ανάμεσα στις δύο ομάδες, ίσως να φταίει και η «ανυπαρξία» των ΠΑΟΚ και ΠΑΟ σε ότι αφορά την εικόνα των δύο ομάδων εντός (και εκτός) αγωνιστικού χώρου. Όπως και να’ χει, οι τόνοι και οι απαιτήσεις ανεβαίνουν επικίνδυνα σε μία περίοδο που δεν έχει ξεκαθαρίσει ο βασικός στόχος της ομάδος και μάλιστα σε διπλά ματς, κάτι που σίγουρα δεν είναι στα υπέρ της ΑΕΚ. Αλλά περισσότερο από τους διπλούς αγώνες με ενοχλεί το timing της κλήρωσης το οποίο κρίνεται αρκετά ύπουλο και επικίνδυνο, ειδικά για μία ομάδα που αποτελείται από ποδοσφαιριστές που δεν γνωρίζουν τι σημαίνει «ντέρμπι».  Η διαχείριση ενός εκκωφαντικού αποτελέσματος, είτε μιλάμε για μία φοβερή πρόκριση είτε για δύο άσχημες ήττες, αποτελεί ίσως το μεγαλύτερο τεστ για τον μοναδικό άνθρωπο (μαζί με τον Γεωργέα) που γνωρίζει τι σημαίνει ΑΕΚ-Ολυμπιακός. Και αυτός δεν είναι άλλος από τον Τραϊανό Δέλλα.